Wodzowie wszechczasów

Juliusz Cezar
z Rzymu 

  1. Urodził się w 100 roku p.n.e. w Rzymie.
  2. Pierwszy urząd (kapłana boga Jowisza) pełnił w wieku już 16 lat, ale karierę polityczną rozpoczął w 73 roku p.n.e. (27 lat).
  3. Stał na czele stronnictwa popularów, które domagało się reformy ustroju państwa rzymskiego.
  4. W latach 61-58 p.n.e. Cezar pełnił urząd namiestnika w Hiszpanii, gdzie pacyfikował niespokojne plemiona iberyjskie.
  5. W roku 60 p.n.e. Cezar z Gnejuszem Pompejuszem i Markiem Krassusem zawarł triumwirat, dzięki któremu rządzili absolutnie całą Republiką.
  6. W latach 58-51 p.n.e. Juliusz Cezar podbił Galię (obecna Francja, Belgia
     i Szwajcaria) i przesunął granicę rzymską do rzeki Ren.
  7. W latach 54-53 p.n.e. Cezar dokonał dwukrotnej inwazji na Brytanię, co określiło późniejszy kierunek rzymskiej ekspansji.
  8. Po śmierci Krassusa, triumwirat uległ rozpadowi, co stało się powodem w 49 roku p.n.e. wojny domowej z Pompejuszem (toczyła się w Italii, Hiszpanii, Grecji, Azji Mniejszej,  Egipcie i Tunezji), którą po 5 latach zakończyło obwołanie Cezara dyktatorem.
  9. Spisek senacki w 44 roku p.n.e. doprowadził do zabójstwa Juliusza Cesara (miał 56 lat) w Rzymie.
  10. W testamencie Cezar adoptował swojego siostrzeńca Gajusza Oktawiana, późniejszego pierwszego cesarza Rzymu.

Hannibal Barkida
z Kartaginy
(ob. Tunezja)

 

  1. Urodził się w 247 roku p.n.e. w Kartaginie.
  2. Służbę wojskową dla Kartaginy pełnił przez 20 lat (lata 221-201 p.n.e.).
  3.  Oficjalnie pełnił urząd stratega w Libii.
  4. Karierę rozpoczął w 221 roku p.n.e. jako głównodowodzący wojskami Kartaginy w podbijanej Hiszpanii.
  5. Szturm Saguntu w 219 roku p.n.e. (miasto w Hiszpanii, które zbuntowało się przeciwko Kartaginie) stało się przyczyną wybuchu wojny z Rzymem (II wojna punicka)
  6. Brawurowa przeprawa Hannibala przez Alpy w drodze z Hiszpanii do Italii (218 r. p.n.e.).
  7. Błyskotliwe zwycięstwa Hannibala nad legionami rzymskimi w latach 218-216 p.n.e. – Ticinus, Trebbia, Jezioro Trazymeńskie, Kanny.
  8. Wojna na wyczerpanie z Rzymem w Italii.
  9.  Powrót Hannibala z Italii do Kartaginy po inwazji rzymskiej w Afryce Północnej w 204 roku p.n.e.
  10.  Ostateczna klęska Hannibala w bitwie pod Zamą w 202 roku p.n.e. i kapitulacja Kartaginy w 201 roku p.n.e.
  11.  Kontynuacja wojny z Rzymem u boku króla Syrii Antiocha III Seleukidy – porażka w bitwie morskiej pod Side w 190 roku p.n.e.
  12. “Polowanie” Rzymian na Hannibala i jego ucieczka do Bitynii (północna część dzisiejszej Turcji) – śmierć samobójcza w 189 roku p.n.e. (Hannibal w chwili śmierci miał 58 lat).
  13.  Ostatnie słowa przed śmiercią miały brzmieć: „Uwolnijmy Rzymian od ich długiego niepokoju, skoro twierdzą, iż zbyt długo jest czekać na śmierć starego człowieka”.
  14.  Rzymianie po serii klęsk z rąk Hannibala ukuli powiedzenie: „Hannibal ante portas”, co oznacza „Hannibal u bram”, które do tej pory jest używane jako ostrzeżenie przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.