Wodzowie wszechczasów

Napoleon I Bonaparte – cesarz Francuzów

  1. Urodził się 15 sierpnia 1769 roku w Ajaccio na Korsyce.
    2. Od 1779 do 1786 roku uczył się w różnych szkołach wojskowych we Francji.
    3. Od 1791 roku porucznik artylerii. 
    4. Poparł rewolucję francuską, chciał aby Korsyka pozostała przy Francji. Dlatego w 1793 roku rodzina Bonapartych wyemigrowała do Francji. 
    5. Za zdobycie zbuntowanego Tulonu 12 grudnia 1793 roku awansowany z kapitana na generała brygady. 
    6. Za stłumienie powstania rojalistycznego w Paryżu 5 października 1795 roku awansowany na generała dywizji, a 2 marca 1796 roku stanął na czele Armii Włoch. 
    7. W I kampanii włoskiej 1796-1797 (bitwy pod Lodi, Arcole i Rivoli) zmusił Austrię do pokoju w Campo Formio. 
    8. W latach 1798-1799 na czele Armii Wschodu podbił Maltę, Egipt (bitwa pod Piramidami) i przejściowo Palestynę (oblężenie Akki).
    9. Dokonał zamachu stanu we Francji 9-10 listopada 1799 roku i objął rządy jako pierwszy konsul. 
    10. W II kampanii włoskiej 1800 roku (bitwa pod Marengo) doprowadził do pokoju z Austrią w Luneville oraz Anglią w Amiens. 
    11. Dokonał koronacji na cesarza Francuzów 2 grudnia 1804 roku.
    12. Prowadził zwycięskie wojny w latach 1805-1809 z koalicją Austrii, Rosji i Prus – bitwy pod Austerlitz, Jeną, Frydlandem i Wagram. 
    13. Zaangażował militarne napoleońskiej Francję w przewlekłą wojnę na Półwyspie Pirenejskim w latach 1807-1814.
    14. Dokonał inwazji na Rosję w 1812 roku (bitwy pod Smoleńskiem, Borodino i nad Berezyną, która zakończyła się odwrotem spod Moskwy.
    15. Stoczył swoją najdłuższą kampanię 1813 roku w Niemczech (bitwy pod Lützen, Budziszynem, Dreznem i Lipskiem), zakończoną  odwrotem do Francji. 
    16. Po kampania francuskiej 1814 roku i upadek Paryża został zmuszony do abdykacji (6 kwietnia 1814 roku) i zesłany na Elbę.
    17. W czasie tzw. cesarstwa “100-dniowego” w 1815 roku, Napoleon powrócił do Francji, stoczył dramatyczną i przegraną bitwę pod Waterloo, po ktorej został zesłany ostatecznie na Wyspę Świętej Heleny. 
    18. Napoleon zmarł na wygnaniu 5 maja 1821 roku (miał 52 lata). 
    19. Ze wszystkich żołnierzy cudzoziemskich najbardziej cenił żołnierzy polskich: “Dla moich Polaków nie ma rzeczy niemożliwych”, powiedział po brawurowej szarży pod Somosierrą w Hiszpanii w 1808 roku. 

Juliusz Cezar
z Rzymu 

  1. Urodził się w 100 roku p.n.e. w Rzymie.
  2. Pierwszy urząd (kapłana boga Jowisza) pełnił w wieku już 16 lat, ale karierę polityczną rozpoczął w 73 roku p.n.e. (27 lat).
  3. Stał na czele stronnictwa popularów, które domagało się reformy ustroju państwa rzymskiego.
  4. W latach 61-58 p.n.e. Cezar pełnił urząd namiestnika w Hiszpanii, gdzie pacyfikował niespokojne plemiona iberyjskie.
  5. W roku 60 p.n.e. Cezar z Gnejuszem Pompejuszem i Markiem Krassusem zawarł triumwirat, dzięki któremu rządzili absolutnie całą Republiką.
  6. W latach 58-51 p.n.e. Juliusz Cezar podbił Galię (obecna Francja, Belgia
     i Szwajcaria) i przesunął granicę rzymską do rzeki Ren.
  7. W latach 54-53 p.n.e. Cezar dokonał dwukrotnej inwazji na Brytanię, co określiło późniejszy kierunek rzymskiej ekspansji.
  8. Po śmierci Krassusa, triumwirat uległ rozpadowi, co stało się powodem w 49 roku p.n.e. wojny domowej z Pompejuszem (toczyła się w Italii, Hiszpanii, Grecji, Azji Mniejszej,  Egipcie i Tunezji), którą po 5 latach zakończyło obwołanie Cezara dyktatorem.
  9. Spisek senacki w 44 roku p.n.e. doprowadził do zabójstwa Juliusza Cesara (miał 56 lat) w Rzymie.
  10. W testamencie Cezar adoptował swojego siostrzeńca Gajusza Oktawiana, późniejszego pierwszego cesarza Rzymu.

Hannibal Barkida z Kartaginy (ob. Tunezja)


1. Urodził się w 247 roku p.n.e. w Kartaginie.

2. Służbę wojskową dla Kartaginy pełnił przez 20 lat (lata 221-201 p.n.e.).
3. Oficjalnie pełnił urząd stratega w Libii.
4. Karierę rozpoczął w 221 roku p.n.e. jako głównodowodzący wojskami Kartaginy w podbijanej Hiszpanii.
5. Szturm Saguntu w 219 roku p.n.e. (miasto w Hiszpanii, które zbuntowało się przeciwko Kartaginie) stało się przyczyną wybuchu wojny z Rzymem (II wojna punicka) 
6. Brawurowa przeprawa Hannibala przez Alpy w drodze z Hiszpanii do Italii (218 r. p.n.e.).
7. Błyskotliwe zwycięstwa Hannibala nad legionami rzymskimi w latach 218-216 p.n.e. – Ticinus, Trebbia, Jezioro Trazymeńskie, Kanny.
8. Wojna na wyczerpanie z Rzymem w Italii.
9. Powrót Hannibala z Italii do Kartaginy po inwazji rzymskiej w Afryce Północnej w 204 roku p.n.e.
10. Ostateczna klęska Hannibala w bitwie pod Zamą w 202 roku p.n.e. i kapitulacja Kartaginy w 201 roku p.n.e.
11. Kontynuacja wojny z Rzymem u boku króla Syrii Antiocha III Seleukidy – porażka w bitwie morskiej pod Side w 190 roku p.n.e.
12. “Polowanie” Rzymian na Hannibala i jego ucieczka do Bitynii (północna część dzisiejszej Turcji) – śmierć samobójcza w 189 roku p.n.e. (Hannibal w chwili śmierci miał 58 lat).
13. Ostatnie słowa przed śmiercią miały brzmieć: „Uwolnijmy Rzymian od ich długiego niepokoju, skoro twierdzą, iż zbyt długo jest czekać na śmierć starego człowieka”.
14. Rzymianie po serii klęsk z rąk Hannibala ukuli powiedzenie: „Hannibal ante portas”, co oznacza „Hannibal u bram”, które do tej pory jest używane jako ostrzeżenie przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.